успева́ть
to have time, to find time, to manage, to succeed
Verb | imperfective | intransitive
| Infinitive | успева́ть |
|---|---|
| Present, я | успева́ю |
| Present, ты | успева́ешь |
| Present, он, она, оно | успева́ет |
| Present, мы | успева́ем |
| Present, вы | успева́ете |
| Present, они | успева́ют |
| Future, я | бу́ду успева́ть |
| Future, ты | бу́дешь успева́ть |
| Future, он, она, оно | бу́дет успева́ть |
| Future, мы | бу́дем успева́ть |
| Future, вы | бу́дете успева́ть |
| Future, они | бу́дут успева́ть |
| Past masculine | успева́л |
| Past feminine | успева́ла |
| Past neuter | успева́ло |
| Past plural | успева́ли |
| Imperative singular | успева́й |
| Imperative plural | успева́йте |
Perfective: успе́ть