соглаша́ться
to agree (to), to consent, to assent
Verb | imperfective | reflexive
| Infinitive | соглаша́ться |
|---|---|
| Present, я | соглаша́юсь |
| Present, ты | соглаша́ешься |
| Present, он, она, оно | соглаша́ется |
| Present, мы | соглаша́емся |
| Present, вы | соглаша́етесь |
| Present, они | соглаша́ются |
| Future, я | бу́ду соглаша́ться |
| Future, ты | бу́дешь соглаша́ться |
| Future, он, она, оно | бу́дет соглаша́ться |
| Future, мы | бу́дем соглаша́ться |
| Future, вы | бу́дете соглаша́ться |
| Future, они | бу́дут соглаша́ться |
| Past masculine | соглаша́лся |
| Past feminine | соглаша́лась |
| Past neuter | соглаша́лось |
| Past plural | соглаша́лись |
| Imperative singular | соглаша́йся |
| Imperative plural | соглаша́йтесь |
Perfective: согласи́ться