рассужда́ть
to argue, to reason
Verb | imperfective | transitive
| Infinitive | рассужда́ть |
|---|---|
| Present, я | рассужда́ю |
| Present, ты | рассужда́ешь |
| Present, он, она, оно | рассужда́ет |
| Present, мы | рассужда́ем |
| Present, вы | рассужда́ете |
| Present, они | рассужда́ют |
| Future, я | бу́ду рассужда́ть |
| Future, ты | бу́дешь рассужда́ть |
| Future, он, она, оно | бу́дет рассужда́ть |
| Future, мы | бу́дем рассужда́ть |
| Future, вы | бу́дете рассужда́ть |
| Future, они | бу́дут рассужда́ть |
| Past masculine | рассужда́л |
| Past feminine | рассужда́ла |
| Past neuter | рассужда́ло |
| Past plural | рассужда́ли |
| Imperative singular | рассужда́й |
| Imperative plural | рассужда́йте |
Perfective: рассуди́ть