расстра́ивать
to disorder, to disturb, to unsettle
Verb | imperfective | transitive
| Infinitive | расстра́ивать |
|---|---|
| Present, я | расстра́иваю |
| Present, ты | расстра́иваешь |
| Present, он, она, оно | расстра́ивает |
| Present, мы | расстра́иваем |
| Present, вы | расстра́иваете |
| Present, они | расстра́ивают |
| Future, я | бу́ду расстра́ивать |
| Future, ты | бу́дешь расстра́ивать |
| Future, он, она, оно | бу́дет расстра́ивать |
| Future, мы | бу́дем расстра́ивать |
| Future, вы | бу́дете расстра́ивать |
| Future, они | бу́дут расстра́ивать |
| Past masculine | расстра́ивал |
| Past feminine | расстра́ивала |
| Past neuter | расстра́ивало |
| Past plural | расстра́ивали |
| Imperative singular | расстра́ивай |
| Imperative plural | расстра́ивайте |
Perfective: расстро́ить