разрыва́ть
to rend, to sever
Verb | imperfective | transitive
| Infinitive | разрыва́ть |
|---|---|
| Present, я | разрыва́ю |
| Present, ты | разрыва́ешь |
| Present, он, она, оно | разрыва́ет |
| Present, мы | разрыва́ем |
| Present, вы | разрыва́ете |
| Present, они | разрыва́ют |
| Future, я | бу́ду разрыва́ть |
| Future, ты | бу́дешь разрыва́ть |
| Future, он, она, оно | бу́дет разрыва́ть |
| Future, мы | бу́дем разрыва́ть |
| Future, вы | бу́дете разрыва́ть |
| Future, они | бу́дут разрыва́ть |
| Past masculine | разрыва́л |
| Past feminine | разрыва́ла |
| Past neuter | разрыва́ло |
| Past plural | разрыва́ли |
| Imperative singular | разрыва́й |
| Imperative plural | разрыва́йте |
Perfective: разорва́ть