разлучи́ть
to separate, to part, to sever
Verb | perfective | transitive
| Infinitive | разлучи́ть |
|---|---|
| Future, я | разлучу́ |
| Future, ты | разлучи́шь |
| Future, он, она, оно | разлучи́т |
| Future, мы | разлучи́м |
| Future, вы | разлучи́те |
| Future, они | разлуча́т |
| Past masculine | разлучи́л |
| Past feminine | разлучи́ла |
| Past neuter | разлучи́ло |
| Past plural | разлучи́ли |
| Imperative singular | разлучи́ |
| Imperative plural | разлучи́те |
Imperfective: разлуча́ть