разлуча́ть
to separate, to part, to sever
Verb | imperfective | transitive
| Infinitive | разлуча́ть |
|---|---|
| Present, я | разлуча́ю |
| Present, ты | разлуча́ешь |
| Present, он, она, оно | разлуча́ет |
| Present, мы | разлуча́ем |
| Present, вы | разлуча́ете |
| Present, они | разлуча́ют |
| Future, я | бу́ду разлуча́ть |
| Future, ты | бу́дешь разлуча́ть |
| Future, он, она, оно | бу́дет разлуча́ть |
| Future, мы | бу́дем разлуча́ть |
| Future, вы | бу́дете разлуча́ть |
| Future, они | бу́дут разлуча́ть |
| Past masculine | разлуча́л |
| Past feminine | разлуча́ла |
| Past neuter | разлуча́ло |
| Past plural | разлуча́ли |
| Imperative singular | разлуча́й |
| Imperative plural | разлуча́йте |
Perfective: разлучи́ть