развяза́ть
to untie, to unbind, to undo, to unleash
Verb | perfective | transitive
| Infinitive | развяза́ть |
|---|---|
| Future, я | развяжу́ |
| Future, ты | развя́жешь |
| Future, он, она, оно | развя́жет |
| Future, мы | развя́жем |
| Future, вы | развя́жете |
| Future, они | развя́жут |
| Past masculine | развяза́л |
| Past feminine | развяза́ла |
| Past neuter | развяза́ло |
| Past plural | развяза́ли |
| Imperative singular | развяжи́ |
| Imperative plural | развяжи́те |
Imperfective: развя́зывать
Examples
- развяза́ть ру́ки — to untie/free (someone's) hands