отрыва́ться
to come off; to tear off; to be torn off
Verb | imperfective | reflexive
| Infinitive | отрыва́ться |
|---|---|
| Present, я | отрыва́юсь |
| Present, ты | отрыва́ешься |
| Present, он, она, оно | отрыва́ется |
| Present, мы | отрыва́емся |
| Present, вы | отрыва́етесь |
| Present, они | отрыва́ются |
| Future, я | бу́ду отрыва́ться |
| Future, ты | бу́дешь отрыва́ться |
| Future, он, она, оно | бу́дет отрыва́ться |
| Future, мы | бу́дем отрыва́ться |
| Future, вы | бу́дете отрыва́ться |
| Future, они | бу́дут отрыва́ться |
| Past masculine | отрыва́лся |
| Past feminine | отрыва́лась |
| Past neuter | отрыва́лось |
| Past plural | отрыва́лись |
| Imperative singular | отрыва́йся |
| Imperative plural | отрыва́йтесь |
Perfective: оторва́ться
Examples
- не отрыва́ясь — without stopping work; without rest; nonstop