отруби́ть
to chop off, to cut off
Verb | perfective | transitive
| Infinitive | отруби́ть |
|---|---|
| Future, я | отрублю́ |
| Future, ты | отру́бишь |
| Future, он, она, оно | отру́бит |
| Future, мы | отру́бим |
| Future, вы | отру́бите |
| Future, они | отру́бят |
| Past masculine | отруби́л |
| Past feminine | отруби́ла |
| Past neuter | отруби́ло |
| Past plural | отруби́ли |
| Imperative singular | отруби́ |
| Imperative plural | отруби́те |
Imperfective: отруба́ть
Examples
- отруби́ть ему́ го́лову! — off with his head!