оповеща́ть
to inform, to notify (to communicate knowledge to (an)other(s))
Verb | imperfective | transitive
| Infinitive | оповеща́ть |
|---|---|
| Present, я | оповеща́ю |
| Present, ты | оповеща́ешь |
| Present, он, она, оно | оповеща́ет |
| Present, мы | оповеща́ем |
| Present, вы | оповеща́ете |
| Present, они | оповеща́ют |
| Future, я | бу́ду оповеща́ть |
| Future, ты | бу́дешь оповеща́ть |
| Future, он, она, оно | бу́дет оповеща́ть |
| Future, мы | бу́дем оповеща́ть |
| Future, вы | бу́дете оповеща́ть |
| Future, они | бу́дут оповеща́ть |
| Past masculine | оповеща́л |
| Past feminine | оповеща́ла |
| Past neuter | оповеща́ло |
| Past plural | оповеща́ли |
| Imperative singular | оповеща́й |
| Imperative plural | оповеща́йте |
Perfective: оповести́ть