одоле́ть
to overcome, to overpower, to conquer
Verb | perfective | transitive
| Infinitive | одоле́ть |
|---|---|
| Future, я | одоле́ю |
| Future, ты | одоле́ешь |
| Future, он, она, оно | одоле́ет |
| Future, мы | одоле́ем |
| Future, вы | одоле́ете |
| Future, они | одоле́ют |
| Past masculine | одоле́л |
| Past feminine | одоле́ла |
| Past neuter | одоле́ло |
| Past plural | одоле́ли |
| Imperative singular | одоле́й |
| Imperative plural | одоле́йте |
Imperfective: одолева́ть
Examples
- одоле́ть врага́ — to overpower the enemy
- его́ одоле́л сон — he was overcome by sleepiness