одолева́ть
to overpower, to subdue
Verb | imperfective | transitive
| Infinitive | одолева́ть |
|---|---|
| Present, я | одолева́ю |
| Present, ты | одолева́ешь |
| Present, он, она, оно | одолева́ет |
| Present, мы | одолева́ем |
| Present, вы | одолева́ете |
| Present, они | одолева́ют |
| Future, я | бу́ду одолева́ть |
| Future, ты | бу́дешь одолева́ть |
| Future, он, она, оно | бу́дет одолева́ть |
| Future, мы | бу́дем одолева́ть |
| Future, вы | бу́дете одолева́ть |
| Future, они | бу́дут одолева́ть |
| Past masculine | одолева́л |
| Past feminine | одолева́ла |
| Past neuter | одолева́ло |
| Past plural | одолева́ли |
| Imperative singular | одолева́й |
| Imperative plural | одолева́йте |
Perfective: одоле́ть
Examples
- одолева́ть врага́ — to overpower the enemy
- его́ одолева́ет любопы́тство — he is beset by curiosity