облегчи́ть
to alleviate, to lighten, to facilitate, to ease, to relieve (pain)
Verb | perfective | transitive
| Infinitive | облегчи́ть, обле́гчить |
|---|---|
| Future, я | облегчу́, обле́гчу |
| Future, ты | облегчи́шь, обле́гчишь |
| Future, он, она, оно | облегчи́т, обле́гчит |
| Future, мы | облегчи́м, обле́гчим |
| Future, вы | облегчи́те, обле́гчите |
| Future, они | облегча́т, обле́гчат |
| Past masculine | облегчи́л, обле́гчил |
| Past feminine | облегчи́ла, обле́гчила |
| Past neuter | облегчи́ло, обле́гчило |
| Past plural | облегчи́ли, обле́гчили |
| Imperative singular | облегчи́, обле́гчи |
| Imperative plural | облегчи́те, обле́гчите |
Imperfective: облегча́ть