нарыва́ться
to run (into), to run up (on, against)
Verb | imperfective | reflexive
| Infinitive | нарыва́ться |
|---|---|
| Present, я | нарыва́юсь |
| Present, ты | нарыва́ешься |
| Present, он, она, оно | нарыва́ется |
| Present, мы | нарыва́емся |
| Present, вы | нарыва́етесь |
| Present, они | нарыва́ются |
| Future, я | бу́ду нарыва́ться |
| Future, ты | бу́дешь нарыва́ться |
| Future, он, она, оно | бу́дет нарыва́ться |
| Future, мы | бу́дем нарыва́ться |
| Future, вы | бу́дете нарыва́ться |
| Future, они | бу́дут нарыва́ться |
| Past masculine | нарыва́лся |
| Past feminine | нарыва́лась |
| Past neuter | нарыва́лось |
| Past plural | нарыва́лись |
| Imperative singular | нарыва́йся |
| Imperative plural | нарыва́йтесь |
Perfective: нарва́ться
Examples
- нарыва́ться на неприя́тность — to run into trouble
- ты нарыва́ешься на гру́бость — one can't help being rude with you