вруча́ть
to hand over, to deliver, to present
Verb | imperfective | transitive
| Infinitive | вруча́ть |
|---|---|
| Present, я | вруча́ю |
| Present, ты | вруча́ешь |
| Present, он, она, оно | вруча́ет |
| Present, мы | вруча́ем |
| Present, вы | вруча́ете |
| Present, они | вруча́ют |
| Future, я | бу́ду вруча́ть |
| Future, ты | бу́дешь вруча́ть |
| Future, он, она, оно | бу́дет вруча́ть |
| Future, мы | бу́дем вруча́ть |
| Future, вы | бу́дете вруча́ть |
| Future, они | бу́дут вруча́ть |
| Past masculine | вруча́л |
| Past feminine | вруча́ла |
| Past neuter | вруча́ло |
| Past plural | вруча́ли |
| Imperative singular | вруча́й |
| Imperative plural | вруча́йте |
Perfective: вручи́ть
Examples
- вруча́ть свою́ судьбу́ — to entrust one's destiny