впада́ть
to fall (into), to flow (into)
Verb | imperfective | intransitive
| Infinitive | впада́ть |
|---|---|
| Present, я | впада́ю |
| Present, ты | впада́ешь |
| Present, он, она, оно | впада́ет |
| Present, мы | впада́ем |
| Present, вы | впада́ете |
| Present, они | впада́ют |
| Future, я | бу́ду впада́ть |
| Future, ты | бу́дешь впада́ть |
| Future, он, она, оно | бу́дет впада́ть |
| Future, мы | бу́дем впада́ть |
| Future, вы | бу́дете впада́ть |
| Future, они | бу́дут впада́ть |
| Past masculine | впада́л |
| Past feminine | впада́ла |
| Past neuter | впада́ло |
| Past plural | впада́ли |
| Imperative singular | впада́й |
| Imperative plural | впада́йте |
Perfective: впа́сть
Examples
- впада́ть в де́тство — to enter one's second childhood; be in one's dotage