уме́ть
to be able to; can
Verb | imperfective | intransitive
| Infinitive | уме́ть |
|---|---|
| Present, я | уме́ю |
| Present, ты | уме́ешь |
| Present, он, она, оно | уме́ет |
| Present, мы | уме́ем |
| Present, вы | уме́ете |
| Present, они | уме́ют |
| Future, я | бу́ду уме́ть |
| Future, ты | бу́дешь уме́ть |
| Future, он, она, оно | бу́дет уме́ть |
| Future, мы | бу́дем уме́ть |
| Future, вы | бу́дете уме́ть |
| Future, они | бу́дут уме́ть |
| Past masculine | уме́л |
| Past feminine | уме́ла |
| Past neuter | уме́ло |
| Past plural | уме́ли |
| Imperative singular | уме́й |
| Imperative plural | уме́йте |
Perfective: суме́ть