срыва́ться
to break loose, to come unhinged, to come off
Verb | imperfective | reflexive
| Infinitive | срыва́ться |
|---|---|
| Present, я | срыва́юсь |
| Present, ты | срыва́ешься |
| Present, он, она, оно | срыва́ется |
| Present, мы | срыва́емся |
| Present, вы | срыва́етесь |
| Present, они | срыва́ются |
| Future, я | бу́ду срыва́ться |
| Future, ты | бу́дешь срыва́ться |
| Future, он, она, оно | бу́дет срыва́ться |
| Future, мы | бу́дем срыва́ться |
| Future, вы | бу́дете срыва́ться |
| Future, они | бу́дут срыва́ться |
| Past masculine | срыва́лся |
| Past feminine | срыва́лась |
| Past neuter | срыва́лось |
| Past plural | срыва́лись |
| Imperative singular | срыва́йся |
| Imperative plural | срыва́йтесь |
Perfective: сорва́ться