распуска́ть
to dismiss
Verb | imperfective | transitive
| Infinitive | распуска́ть |
|---|---|
| Present, я | распуска́ю |
| Present, ты | распуска́ешь |
| Present, он, она, оно | распуска́ет |
| Present, мы | распуска́ем |
| Present, вы | распуска́ете |
| Present, они | распуска́ют |
| Future, я | бу́ду распуска́ть |
| Future, ты | бу́дешь распуска́ть |
| Future, он, она, оно | бу́дет распуска́ть |
| Future, мы | бу́дем распуска́ть |
| Future, вы | бу́дете распуска́ть |
| Future, они | бу́дут распуска́ть |
| Past masculine | распуска́л |
| Past feminine | распуска́ла |
| Past neuter | распуска́ло |
| Past plural | распуска́ли |
| Imperative singular | распуска́й |
| Imperative plural | распуска́йте |
Perfective: распусти́ть
Examples
- распуска́ть слух — to set a rumour afloat
- он распуска́ет своего́ сы́на — he is losing control of his son