про́чить
to intend (for)
Verb | imperfective | transitive
| Infinitive | про́чить |
|---|---|
| Present, я | про́чу |
| Present, ты | про́чишь |
| Present, он, она, оно | про́чит |
| Present, мы | про́чим |
| Present, вы | про́чите |
| Present, они | про́чат |
| Future, я | бу́ду про́чить |
| Future, ты | бу́дешь про́чить |
| Future, он, она, оно | бу́дет про́чить |
| Future, мы | бу́дем про́чить |
| Future, вы | бу́дете про́чить |
| Future, они | бу́дут про́чить |
| Past masculine | про́чил |
| Past feminine | про́чила |
| Past neuter | про́чило |
| Past plural | про́чили |
| Imperative singular | про́чь |
| Imperative plural | про́чьте |
Examples
- ей про́чили блестя́щую карье́ру — she was expected to make a brilliant career