прибега́ть
to resort, to have recourse, to fall back (upon)
Verb | imperfective | intransitive
| Infinitive | прибега́ть |
|---|---|
| Present, я | прибега́ю |
| Present, ты | прибега́ешь |
| Present, он, она, оно | прибега́ет |
| Present, мы | прибега́ем |
| Present, вы | прибега́ете |
| Present, они | прибега́ют |
| Future, я | бу́ду прибега́ть |
| Future, ты | бу́дешь прибега́ть |
| Future, он, она, оно | бу́дет прибега́ть |
| Future, мы | бу́дем прибега́ть |
| Future, вы | бу́дете прибега́ть |
| Future, они | бу́дут прибега́ть |
| Past masculine | прибега́л |
| Past feminine | прибега́ла |
| Past neuter | прибега́ло |
| Past plural | прибега́ли |
| Imperative singular | прибега́й |
| Imperative plural | прибега́йте |
Perfective: прибе́гнуть, прибежа́ть
Examples
- Он был, как мать, уме́рен во всём и никогда́ не прибега́л ни к чьей посторо́нней по́мощи. — He was moderate in everything, like his mother, and never resorted to any outside help.
- прибега́ть к силе — to resort to force