поспеши́ть
to hurry, to hasten, to make haste, to be in a hurry
Verb | perfective | intransitive
| Infinitive | поспеши́ть |
|---|---|
| Future, я | поспешу́ |
| Future, ты | поспеши́шь |
| Future, он, она, оно | поспеши́т |
| Future, мы | поспеши́м |
| Future, вы | поспеши́те |
| Future, они | поспеша́т |
| Past masculine | поспеши́л |
| Past feminine | поспеши́ла |
| Past neuter | поспеши́ло |
| Past plural | поспеши́ли |
| Imperative singular | поспеши́ |
| Imperative plural | поспеши́те |
Imperfective: спеши́ть, поспеша́ть
Examples
- След отше́дшей души́ Выпада́ет дождём. Мы тебя́ подождём. Поспеши́.