понести́сь
to rush off (after), to dash off (after), to tear along (after)
Verb | perfective | reflexive
| Infinitive | понести́сь |
|---|---|
| Future, я | понесу́сь |
| Future, ты | понесёшься |
| Future, он, она, оно | понесётся |
| Future, мы | понесёмся |
| Future, вы | понесётесь |
| Future, они | понесу́тся |
| Past masculine | понёсся |
| Past feminine | понесла́сь |
| Past neuter | понесло́сь |
| Past plural | понесли́сь |
| Imperative singular | понеси́сь |
| Imperative plural | понеси́тесь |
Imperfective: нести́сь
Examples
- он понёсся за ни́ми — he rushed/dashed off after them; he tore after them