поко́нчить
to finish off, to put an end to something, to do away with something, to be through with
Verb | perfective | transitive
| Infinitive | поко́нчить |
|---|---|
| Future, я | поко́нчу |
| Future, ты | поко́нчишь |
| Future, он, она, оно | поко́нчит |
| Future, мы | поко́нчим |
| Future, вы | поко́нчите |
| Future, они | поко́нчат |
| Past masculine | поко́нчил |
| Past feminine | поко́нчила |
| Past neuter | поко́нчило |
| Past plural | поко́нчили |
| Imperative singular | поко́нчи |
| Imperative plural | поко́нчите |
Examples
- поко́нчить с собо́й — to commit suicide