отставля́ть
to set/put aside
Verb | imperfective | transitive
| Infinitive | отставля́ть |
|---|---|
| Present, я | отставля́ю |
| Present, ты | отставля́ешь |
| Present, он, она, оно | отставля́ет |
| Present, мы | отставля́ем |
| Present, вы | отставля́ете |
| Present, они | отставля́ют |
| Future, я | бу́ду отставля́ть |
| Future, ты | бу́дешь отставля́ть |
| Future, он, она, оно | бу́дет отставля́ть |
| Future, мы | бу́дем отставля́ть |
| Future, вы | бу́дете отставля́ть |
| Future, они | бу́дут отставля́ть |
| Past masculine | отставля́л |
| Past feminine | отставля́ла |
| Past neuter | отставля́ло |
| Past plural | отставля́ли |
| Imperative singular | отставля́й |
| Imperative plural | отставля́йте |
Perfective: отста́вить
Examples
- отставля́ть мизи́нец — to stick one's little finger out