отомсти́ть
to revenge oneself, to avenge (to take vengeance for)
Verb | perfective | intransitive
| Infinitive | отомсти́ть |
|---|---|
| Future, я | отомщу́ |
| Future, ты | отомсти́шь |
| Future, он, она, оно | отомсти́т |
| Future, мы | отомсти́м |
| Future, вы | отомсти́те |
| Future, они | отомстя́т |
| Past masculine | отомсти́л |
| Past feminine | отомсти́ла |
| Past neuter | отомсти́ло |
| Past plural | отомсти́ли |
| Imperative singular | отомсти́ |
| Imperative plural | отомсти́те |
Imperfective: мсти́ть