отня́ть
to take (from)
Verb | perfective | transitive
| Infinitive | отня́ть |
|---|---|
| Future, я | отниму́ |
| Future, ты | отни́мешь |
| Future, он, она, оно | отни́мет |
| Future, мы | отни́мем |
| Future, вы | отни́мете |
| Future, они | отни́мут |
| Past masculine | о́тнял, отня́л |
| Past feminine | отняла́ |
| Past neuter | о́тняло, отня́ло |
| Past plural | о́тняли, отня́ли |
| Imperative singular | отними́ |
| Imperative plural | отними́те |
Imperfective: отнима́ть, отыма́ть
Examples
- Он о́тнял у неё после́днюю наде́жду. — He has taken away her last hope.