оправда́ть
to justify, to warrant, to authorize, to vindicate
Verb | perfective | transitive
| Infinitive | оправда́ть |
|---|---|
| Future, я | оправда́ю |
| Future, ты | оправда́ешь |
| Future, он, она, оно | оправда́ет |
| Future, мы | оправда́ем |
| Future, вы | оправда́ете |
| Future, они | оправда́ют |
| Past masculine | оправда́л |
| Past feminine | оправда́ла |
| Past neuter | оправда́ло |
| Past plural | оправда́ли |
| Imperative singular | оправда́й |
| Imperative plural | оправда́йте |
Imperfective: опра́вдывать
Examples
- оправда́ть наде́жды — to meet the expectations