обстоя́ть
to be, to be going, to be getting on, to stand (of affairs)
Verb | imperfective | intransitive
| Infinitive | обстоя́ть |
|---|---|
| Present, я | обстою́ |
| Present, ты | обстои́шь |
| Present, он, она, оно | обстои́т |
| Present, мы | обстои́м |
| Present, вы | обстои́те |
| Present, они | обстоя́т |
| Future, я | бу́ду обстоя́ть |
| Future, ты | бу́дешь обстоя́ть |
| Future, он, она, оно | бу́дет обстоя́ть |
| Future, мы | бу́дем обстоя́ть |
| Future, вы | бу́дете обстоя́ть |
| Future, они | бу́дут обстоя́ть |
| Past masculine | обстоя́л |
| Past feminine | обстоя́ла |
| Past neuter | обстоя́ло |
| Past plural | обстоя́ли |
| Imperative singular | обсто́й |
| Imperative plural | обсто́йте |
Examples
- Е́сли де́ло обстои́т так... — If that's the case...
- Как обстоя́т дела́ с подгото́вкой к полёту? — How are things getting on with the preparation to the flight?