обалде́ть
to stop thinking clearly, to take leave of one's senses
Verb | perfective | intransitive
| Infinitive | обалде́ть |
|---|---|
| Future, я | обалде́ю |
| Future, ты | обалде́ешь |
| Future, он, она, оно | обалде́ет |
| Future, мы | обалде́ем |
| Future, вы | обалде́ете |
| Future, они | обалде́ют |
| Past masculine | обалде́л |
| Past feminine | обалде́ла |
| Past neuter | обалде́ло |
| Past plural | обалде́ли |
| Imperative singular | обалде́й |
| Imperative plural | обалде́йте |
Imperfective: обалдева́ть
Examples
- Обалде́ть мо́жно! — it's enough to drive one crazy!