накрича́ть
to rebuke loudly, to scream at, to chew out
Verb | perfective | intransitive
| Infinitive | накрича́ть |
|---|---|
| Future, я | накричу́ |
| Future, ты | накричи́шь |
| Future, он, она, оно | накричи́т |
| Future, мы | накричи́м |
| Future, вы | накричи́те |
| Future, они | накрича́т |
| Past masculine | накрича́л |
| Past feminine | накрича́ла |
| Past neuter | накрича́ло |
| Past plural | накрича́ли |
| Imperative singular | накричи́ |
| Imperative plural | накричи́те |