люби́ть
to love, to like, to be fond of, to grow fond of (more intensely than нра́виться (nrávitʹsja))
Verb | imperfective | transitive
| Infinitive | люби́ть |
|---|---|
| Present, я | люблю́ |
| Present, ты | лю́бишь |
| Present, он, она, оно | лю́бит |
| Present, мы | лю́бим |
| Present, вы | лю́бите |
| Present, они | лю́бят |
| Future, я | бу́ду люби́ть |
| Future, ты | бу́дешь люби́ть |
| Future, он, она, оно | бу́дет люби́ть |
| Future, мы | бу́дем люби́ть |
| Future, вы | бу́дете люби́ть |
| Future, они | бу́дут люби́ть |
| Past masculine | люби́л |
| Past feminine | люби́ла |
| Past neuter | люби́ло |
| Past plural | люби́ли |
| Imperative singular | люби́ |
| Imperative plural | люби́те |
Perfective: полюби́ть