исходи́ть
to issue (from), to come (from), to originate (from), to emanate (from)
Verb | imperfective | transitive
| Infinitive | исходи́ть |
|---|---|
| Present, я | исхожу́ |
| Present, ты | исхо́дишь |
| Present, он, она, оно | исхо́дит |
| Present, мы | исхо́дим |
| Present, вы | исхо́дите |
| Present, они | исхо́дят |
| Future, я | бу́ду исходи́ть |
| Future, ты | бу́дешь исходи́ть |
| Future, он, она, оно | бу́дет исходи́ть |
| Future, мы | бу́дем исходи́ть |
| Future, вы | бу́дете исходи́ть |
| Future, они | бу́дут исходи́ть |
| Past masculine | исходи́л |
| Past feminine | исходи́ла |
| Past neuter | исходи́ло |
| Past plural | исходи́ли |
| Imperative singular | исходи́ |
| Imperative plural | исходи́те |
Perfective: изойти́
Examples
- Отку́да исходи́л э́тот слух? — Where did this rumour come from?
- исходя́ из э́того — hence