закрича́ть
to begin to shout, to cry out, to give a shout
Verb | perfective | intransitive
| Infinitive | закрича́ть |
|---|---|
| Future, я | закричу́ |
| Future, ты | закричи́шь |
| Future, он, она, оно | закричи́т |
| Future, мы | закричи́м |
| Future, вы | закричи́те |
| Future, они | закрича́т |
| Past masculine | закрича́л |
| Past feminine | закрича́ла |
| Past neuter | закрича́ло |
| Past plural | закрича́ли |
| Imperative singular | закричи́ |
| Imperative plural | закричи́те |
Imperfective: крича́ть